دامان كبريايى تو را نمىگيرد . در اين دل شب پادشاهان درهاى قصرهاى خويش را بسته و حاجيان بر آنها گمارده‌اند ، هر دوستى با دوستش خلوت كرده ، تنها در خانه اى كه براى سائلان گشوده است ، در خانه تو است . هم اكنون به در خانه تو آمده‌ام ، خطاكار و مستمندم ، آمده‌ام از تو اميد رحمت دارم اى رحيم ! ، آمده‌ام نظر لطفت را مىطلبم اى كريم ! » . سپس به خواندن اين اشعار مشغول شد . يا من يجيب دعاء المضطر فى الظلم يا كاشف الكرب و البلوى مع السقم قد نام و فدك حول البيت و انتبهوا و عين جودك يا قيوم لم تنم ان كان جودك لا يرجو الا ذووا شرف فمن يجود على العاصين بالنعم . . . هب لى بجودك فضل العفو عن شرف يا من اشار اليه الخلق فى الحرم : « اى كسى كه دعاى گرفتاران را در تاريكيهاى شب اجابت مىكنى اى كسى كه دردها و رنجها و بلاها را بر طرف مىسازى . ميهمانان تو بر گرد خانه ات خوابيده‌اند و بيدار مىشوند . اما چشم جود و سخاى تو اى قيوم هرگز به خواب فرو نمىرود . اگر جود و احساس تو تنها مورد اميد شرافتمندان درگاهت باشد . گنهكاران به در خانه چه كسى بروند ، و از كه اميد بخشش داشته باشند ؟ سپس سر به سوى آسمان بلند كرد و چنين ادامه داد : الهى سيدى و مولاى ! ان اطعتك بعلمى و معرفتى فلك الحمد و المنة على و ان عصيتك بجهلى فلك الحجة على : خداى من ! آقا و مولاى من ! اگر از روى علم و آگاهى تو را اطاعت كرده‌ام حمد شايسته تو است و رهين منت توام . و اگر از روى نادانى معصيت كرده‌ام حجت تو بر من تمام است . . . بار ديگر سر به آسمان برداشت و با صداى بلند گفت : يا الهى و سيدى و مولاى ما طابت الدنيا